ဥဒေနသုတ်

မဟာ ရက္ခိတ (The Great Protector)

ကမ္ဘာဦးခေတ်၊ သာသနာတော်ထွန်းကားချိန် မဟုတ်သေး။ သို့သော်လည်း သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ဖြင့် ပြည့်စုံတော်မူသော ပုဂ္ဂိုလ်များကား ရှိတော်မူကြ၏။ ထိုခေတ်အခါက လူတို့သည် အကျင့်သီလကို အထူးပင် လိုက်နာကြ၏။ သို့သော်လည်း မကောင်းမှုကံ၊ အကုသိုလ်ကံတို့သည် အမြစ်တွယ်နေဆဲဖြစ်၏။ ဤနิท္ထာမှာကား ပညာ၊ သီလ၊ ဂုဏ်သိက္ခာတို့ဖြင့် ပြည့်စုံတော်မူသော ရက္ခိတမင်းသား၏ အကြောင်းကို ဖော်ပြပါသည်။

အရှေးအခါကပေါ့ဗျာ၊ သာသနာတော်တောင် မထွန်းကားသေးဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီတုန်းကလည်း သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ပြည့်စုံတဲ့ မင်းသားတွေ၊ မင်းသမီးတွေ ရှိခဲ့ကြတာပေါ့။ အခုပြောပြမယ့် မင်းသားကတော့ ရက္ခိတမင်းသားတဲ့။ နာမည်နဲ့အညီ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တဲ့ ဂုဏ်နဲ့ ပြည့်စုံတော်မူတယ်။

တခါတုန်းကပေါ့၊ ကဿပဘုရားရှင် ပရိနိဗ္ဗာန်စံလွန်တော်မူပြီးတဲ့နောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ။ သာသနာတော်အလင်းရောင် ကမ္ဘာလောကအနှံ့ မရောက်သေးခင်မှာပေါ့။ ကောသလတိုင်းမှာ အလွန်တရာ ကြွယ်ဝချမ်းသာတဲ့ နန်းတော်ကြီးတစ်ဆောင်ရှိတယ်။ အဲ့ဒီနန်းတော်ကြီးမှာ စိုးစံတော်မူတဲ့မင်းတရားကြီးရဲ့ မိဖုရားကြီးဟာ ကိုယ်ဝန်ကို လွယ်တော်မူတယ်။ မင်းတရားကြီးမှာ သားတော်သမီးတော် အများအပြားရှိပေမယ့်၊ ဒီသားတော်လေးကိုတော့ အလွန်တရာ မြတ်နိုးတပ်မက်တော်မူတယ်။ အကြောင်းကတော့ မိဖုရားကြီးဟာ မင်းတရားကြီးရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးနေရတဲ့ နတ်ဆရာမကြီးရဲ့ အကူအညီနဲ့ ကိုယ်ဝန်ကို ရခဲ့တာကြောင့်ပဲ။

နတ်ဆရာမကြီးက မင်းတရားကြီးကို လျှောက်ထားတယ်။ "အရှင်မင်းတရားကြီး... မိဖုရားကြီးရဲ့ ကိုယ်ဝန်ဟာ သာမန်မဟုတ်ပါဘူး။ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်တဲ့ ကလေးငယ်တစ်ဦးကို မွေးဖွားတော့မှာပါ။ ထိုကလေးငယ်ဟာ အရှင်မင်းတရားကြီးရဲ့ အသက်ကို စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မှာပါ" ဟု လျှောက်၏။

မင်းတရားကြီးလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်တော်မူပြီး မိဖုရားကြီးကို အထူးပင် ပြုစု လုပ်ကျွေးတော်မူ၏။ မကြာမီပင် မိဖုရားကြီးသည် ကိုယ်ဝန်ကို လွယ်တော်မူပြီး လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သောအခါ လှပသော သားတော်တစ်ပါးကို ဖွားမြင်တော်မူ၏။ မင်းတရားကြီးသည် သားတော်လေးကို မြင်လျှင် အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ ထိုသားတော်လေးကား ပညာ၊ သီလ၊ ဂုဏ်သိက္ခာတို့ဖြင့် ပြည့်စုံတော်မူသော ရက္ခိတမင်းသားပေတည်း။

ရက္ခိတမင်းသားသည် ငယ်စဉ်အခါကပင် အလွန်တရာ ထက်မြက်တော်မူ၏။ ပညာဉာဏ်အလွန်ထူးချွန်ကာ၊ မည်သည့်အရာကိုမျှ မသင်ယူဘဲနှင့်ပင် သိတော်မူ၏။ ကမ္ဘာဦးခေတ်ဖြစ်သည့်အလျောက် အတတ်ပညာများကို မင်းသားများ သင်ကြားရသည့်ဓလေ့ မရှိသော်လည်း ရက္ခိတမင်းသားကား စာပေ၊ ဗေဒင်၊ ပညာရပ်အပေါင်းကို အလိုလို သိတော်မူ၏။ ထို့အပြင် သီလ၊ သမာဓိတို့ဖြင့်လည်း ပြည့်စုံတော်မူ၏။ မည်သည့်အကုသိုလ်ကံကိုမျှ မပြု၊ အမြဲတမ်း သတ္တဝါတို့အပေါ် မေတ္တာ ကရုဏာထားတော်မူ၏။

မင်းတရားကြီးသည် သားတော်ရက္ခိတမင်းသား၏ ပညာဉာဏ်ထူးချွန်မှုကို မြင်လျှင် အလွန်တရာ ဂုဏ်ယူတော်မူ၏။ နောင်အနာဂတ်တွင် သားတော်သည် မိမိ၏ နေရာကို ဆက်ခံ၍ နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်မည်ကို သိတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ရက္ခိတမင်းသားအား အုပ်ချုပ်ရေး၊ စစ်ရေး၊ သာသနာရေး အစရှိသော ပညာရပ်အပေါင်းကို သင်ကြားပေးတော်မူ၏။ ရက္ခိတမင်းသားကား မည်သည့်အရာကိုမျှ မခက်ခဲဘဲ မြန်ဆန်စွာပင် တတ်မြောက်တော်မူ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် ကောသလတိုင်း၏ အရှေ့ဘက် တောနက်ကြီးတစ်ခုတွင် အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဘီလူးမင်းတစ်ပါးရှိ၏။ ဘီလူးမင်းသည် သူ၏ အခြွေအရံ ဘီလူးများနှင့်အတူ လူများကို ဖမ်းဆီးစားသောက်ကာ နိုင်ငံကို ဒုက္ခပေး၏။ မင်းတရားကြီးလည်း ဘီလူးမင်း၏ ဘေးမှ ကာကွယ်ရန် စစ်သည်တော်များကို စေလွှတ်သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့။ ဘီလူးမင်းသည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သဖြင့် မည်သည့်စစ်သည်မျှ သူ့ကို မနိုင်။

တနေ့သောအခါ၊ ဘီလူးမင်းသည် ရွာတစ်ရွာကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကာ လူများကို ဖမ်းဆီး၏။ ကလေးသူငယ်များ၏ အော်ဟစ် ငိုကြွေးသံကို ကြားလျှင် ရက္ခိတမင်းသားသည် အလွန်တရာ စိတ်မချမ်းသာတော်မူ၏။ မင်းတရားကြီးအား လျှောက်ထားတော်မူ၏။ "အရှင်မင်းတရားကြီး... ဘီလူးမင်း၏ ဘေးမှ ပြည်သူများကို ကယ်တင်ရန် ကျွန်ုပ်အား အခွင့်ပြုတော်မူပါ" ဟု လျှောက်၏။

မင်းတရားကြီးသည် သားတော်၏ ရဲရင့်မှုနှင့် ပြည်သူအပေါ်ထားသော မေတ္တာကို မြင်လျှင် ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ "ချစ်သား... မင်းထံတွင် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သော လက်နက်များလည်း ရှိ၏။ သို့သော် ဘီလူးမင်းကား အလွန်တရာ ဆိုးဝါး၏။ မင်းအသက်ကို အထူးပင် ဂရုစိုက်တော်မူပါ" ဟု မှာကြားတော်မူ၏။

ရက္ခိတမင်းသားသည် ဘုရားလောင်းဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုစဉ်က သူသည် အလွန်တရာ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ ပညာ၊ သီလတို့ဖြင့် ပြည့်စုံတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် သူ၏ စိတ်ဓာတ်သည် သနားကရုဏာဖြင့် ပြည့်လျှံနေ၏။ သူသည် ဘီလူးမင်းကို သတ်ရန် မလိုလား။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကား ဘီလူးမင်းကို ဆုံးမ၍ လူများကို ကယ်တင်ရန်သာ ဖြစ်၏။

ရက္ခိတမင်းသားသည် သူ၏ အခြွေအရံများနှင့်အတူ ဘီလူးမင်း၏ တောသို့ ချီတက်တော်မူ၏။ လမ်းခရီးတွင် သူသည် သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ကို အမြဲတမ်း အောက်မေ့တော်မူ၏။ ဘီလူးမင်း၏ တောသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် အလွန်တရာ မှောင်မိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းသော သစ်ပင်များနှင့် ပြည့်နေ၏။ လေသည်လည်း တုန်ခါနေ၏။

ရက္ခိတမင်းသားသည် ဘီလူးမင်း၏ တောင်ကုန်းသို့ ရောက်သောအခါ ဘီလူးမင်းသည် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းသော ရုပ်ဆင်းအင်္ဂါဖြင့် ထွက်လာ၏။ သူ့၏ မျက်လုံးများသည် မီးတောက်ကဲ့သို့ ပြောင်လက်နေ၏။ သူ့၏ သွားများကား ဓားကဲ့သို့ ထက်၏။ သူ၏ လက်များကား ခြင်္သေ့၏ ခြေသည်းကဲ့သို့ ရှည်၏။

ဘီလူးမင်းက အော်ဟစ်၏။ "အမေ... မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဘာကြောင့် ငါ့နယ်ထဲကို ဝင်လာရတာလဲ။ မင်းကို စားပစ်မယ်!"

ရက္ခိတမင်းသားက အေးအေးဆေးဆေး ပြန်လည် ဖြေကြား၏။ "အို ဘီလူးမင်း... ငါကား ကောသလတိုင်း၏ ရက္ခိတမင်းသား ဖြစ်၏။ ငါကား မင်းကို သတ်ရန် လာသည် မဟုတ်။ မင်း၏ ရက်စက်မှုကြောင့် လူတို့ ဒုက္ခရောက်နေကြ၏။ ထို့ကြောင့် မင်းကို ဆုံးမရန် လာခြင်း ဖြစ်၏။"

ဘီလူးမင်းက ရယ်မော၏။ "ဟာ... မင်းသားလေးက ငါ့ကို ဆုံးမမယ် ဟုတ်လား။ မင်းက ဘယ်လို ဆုံးမမှာလဲ။ ငါ့ကို သတ်မှာလား။ မင်းက ငါ့ကို မနိုင်ပါဘူး။"

ရက္ခိတမင်းသားက ပြုံးရယ်၏။ "ငါကား မင်းကို သတ်ရန် မလာ။ ငါကား မင်း၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲစေရန် လာခြင်း ဖြစ်၏။ မင်းသည် အလွန်တရာ အားကြီးသော်လည်း မေတ္တာ ကရုဏာ မရှိ။ ထို့ကြောင့် မင်းသည် အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်မှု ကင်းမဲ့၏။"

ဘီလူးမင်းသည် ရက္ခိတမင်းသား၏ စကားကို ကြားလျှင် အလွန်တရာ စိတ်ဆိုး၏။ သူသည် ရက္ခိတမင်းသားကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်၏။ သို့သော် ရက္ခိတမင်းသားကား ဘီလူးမင်း၏ အားကို မခုခံ၊ သူ၏ ကရုဏာ တရားဖြင့်သာ ဘီလူးမင်း၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲစေရန် ကြိုးစား၏။

ရက္ခိတမင်းသားသည် သူ၏ ပညာဉာဏ်ကို အသုံးပြုကာ ဘီလူးမင်းအား ဟောပြော၏။ "ဘီလူးမင်း... မင်းသည် အဘယ်ကြောင့် အမြဲတမ်း လူများကို သတ်သလဲ။ အဘယ်ကြောင့် အမြဲတမ်း ရက်စက်နေသလဲ။ မင်းသည် အဘယ်ကြောင့် အမြဲတမ်း ဒေါသထွက်နေသလဲ။ မင်းသည် ပျော်ရွှင်မှုကို မရှာဖွေဘူးလား။"

ဘီလူးမင်းက အော်ဟစ်၏။ "ငါ့ကို အမေး မများနဲ့။ ငါသည် ထိုသို့သာ နေတတ်၏။ ငါသည် အားကြီး၏။ ငါသည် မကြောက်။"

ရက္ခိတမင်းသားက ဆက်လက်၍ ဟောပြော၏။ "ဘီလူးမင်း... အားကြီးခြင်းသည် ကောင်း၏။ သို့သော် မေတ္တာ ကရုဏာ မရှိလျှင် အားသည် အကျိုး မရှိ။ မင်းသည် အမြဲတမ်း လူများကို သတ်သော်လည်း မင်းကိုယ်တိုင်ကား ပျော်ရွှင်မှု မရ။ အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့နေရ၏။ မင်းသည် အမြဲတမ်း အထီးကျန်နေ၏။"

ရက္ခိတမင်းသားသည် သူ၏ ပညာ၊ သီလ၊ သမာဓိတို့ဖြင့် ဘီလူးမင်းအား အကြိမ်ကြိမ် ဟောပြော၏။ ပထမတွင် ဘီလူးမင်းကား မယုံကြည်။ သို့သော် ရက္ခိတမင်းသား၏ စကားများကား အလွန်တရာ မှန်ကန်၏။ ဘီလူးမင်းသည် သူ၏ အတိတ်ဘဝများ၊ သူ၏ အကုသိုလ်ကံများကို အောက်မေ့မိ၏။ သူသည် အမြဲတမ်း အထီးကျန်၊ အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို သတိပြုမိ၏။

တနေ့သောအခါ၊ ရက္ခိတမင်းသားသည် ဘီလူးမင်းအား ဤသို့ ဟော၏။ "ဘီလူးမင်း... မင်းသည် သေခြင်းတရားကို ကြောက်သလား။ မင်းသည် နောင်ဘဝကို ကြောက်သလား။ မင်းသည် အကုသိုလ်ကံကို မကြောက်ဘူးလား။"

ဘီလူးမင်းသည် ရက္ခိတမင်းသား၏ စကားကို ကြားလျှင် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်၏။ သူသည် သူ၏ အတိတ်ဘဝများ၊ သူ၏ အကုသိုလ်ကံများကို မြင်လာ၏။ သူသည် သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့၏။ သူသည် နောင်ဘဝကို ကြောက်ရွံ့၏။

ထိုအခါ ရက္ခိတမင်းသားက ဆက်လက်၍ ဟော၏။ "ဘီလူးမင်း... မင်းသည် အကုသိုလ်ကံကို မပြုဘဲ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို ပြုလော့။ မေတ္တာ ကရုဏာကို ပွားများလော့။ ထိုအခါ မင်းသည် ပျော်ရွှင်မှု ရမည်။ မင်းသည် အထီးကျန်မှု ကင်းမည်။ မင်းသည် သေခြင်းတရားကို မကြောက်တော့။"

ဘီလူးမင်းသည် ရက္ခိတမင်းသား၏ စကားကို ကြားလျှင် အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်၏။ သူသည် သူ၏ အတိတ်ဘဝများတွင် မည်သည့်အခါမျှ မကြားဖူးသော တရားစကား ဖြစ်၏။ သူသည် ရက္ခိတမင်းသားကို ရှိခိုး၏။ "အို မင်းသား... မင်းကား ငါ၏ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်၏။ ငါကား မင်း၏ တရားတော်ကို ခံယူမည်။ ငါကား မေတ္တာ ကရုဏာကို ပွားများမည်။"

ထိုနေ့မှစ၍ ဘီလူးမင်းသည် သူ၏ ရက်စက်မှုကို စွန့်လွှတ်၏။ သူသည် မေတ္တာ ကရုဏာကို ပွားများ၏။ သူသည် လူများကို မဖမ်းဆီးတော့။ သူသည် သူ၏ တောထဲတွင် နေထိုင်ကာ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို ပြု၏။

ရက္ခိတမင်းသားသည် ဘီလူးမင်းကို ဆုံးမပြီးနောက် ကောသလတိုင်းသို့ ပြန်တော်မူ၏။ မင်းတရားကြီးသည် သားတော်၏ အောင်မြင်မှုကို ကြားလျှင် အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ ပြည်သူပြည်သားတို့သည်လည်း ရက္ခိတမင်းသားကို ချီးကျူး ဂုဏ်ပြုကြ၏။

ရက္ခိတမင်းသားသည် နောင်အနာဂတ်တွင် မင်းအဖြစ်ကို ရရှိတော်မူ၏။ သူသည် သူ၏ ပညာ၊ သီလ၊ ဂုဏ်သိက္ခာတို့ဖြင့် နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်တော်မူ၏။ ပြည်သူပြည်သားတို့သည်လည်း ချမ်းသာကြွယ်ဝစွာ နေထိုင်ကြ၏။ ဘီလူးမင်းလည်း ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ ပြုလုပ်ကာ သူ၏ ဘဝကို သာယာပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်၏။

ဤနิท္ထာကား ဘုရားလောင်းဖြစ်တော်မူသော ရက္ခိတမင်းသား၏ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ ပညာ၊ သီလ၊ သမာဓိတို့ဖြင့် ပြည့်စုံတော်မူပုံကို ဖော်ပြ၏။ သူသည် အလွန်တရာ ရက်စက်သော ဘီလူးမင်းကိုပင် ဆုံးမ၍ ကယ်တင်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် "မဟာ ရက္ခိတ" ဟု တင်စား ခေါ်ဝေါ်ကြကုန်၏။

ဤနิท္ထာသည် အလွန်တရာ အရေးကြီးသော ပညာ၊ သီလ၊ သမာဓိ၊ မေတ္တာ၊ ကရုဏာတို့၏ တန်ခိုးကို ဖော်ပြ၏။ မည်သည့် အကုသိုလ်ကံကို မဆို ကောင်းမှုကုသိုလ်တို့ဖြင့် ပြောင်းလဲစေနိုင်၏။ အကြမ်းဖက်မှု၊ ရက်စက်မှုတို့ကို မေတ္တာ ကရုဏာဖြင့် ငြိမ်းအေးစေနိုင်၏။

အဆုံးအမ

မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ ပညာ၊ သီလတို့သည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်ကုန်၏။ မည်သည့် အကုသိုလ်ကံကို မဆို ကောင်းမှုကုသိုလ်တို့ဖြင့် ပြောင်းလဲစေနိုင်၏။ အကြမ်းဖက်မှု၊ ရက်စက်မှုတို့ကို မေတ္တာ ကရုဏာဖြင့် ငြိမ်းအေးစေနိုင်၏။

ဘုရားလောင်းကျင့်တော်

မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ ပညာ၊ သီလ၊ သမာဓိ၊ ခန္တီ၊ အဓိဋ္ဌာန၊ မေတ္တာ၊ ဥပေက္ခာ၊ ဝေယျာဝစ္စ၊ ဉာဏ၊ နိက္ခမ၊ ခႏၱီ၊ သစၥ၊ ဝိရ႐႐